अवशिष्टं हेतुद्वयं निराचष्टे -
स्थानेति ।
सूत्रतात्पर्यमाह -
इहेति ।
तमेव परिहारमुक्त्वानुवादद्वारा स्फोरयति -
यदपीति ।
तत्र सूत्रावयवं हेतुत्वेन योजयति -
यत इति ।
स्थानविशेषो बुद्धिः । आदित्यश्चक्षुरित्यादिः ।
द्वयोरपि परिहारं सङ्क्षिप्य विभज्य दर्शयन्नादौ सम्बन्धव्यपदेशं प्रत्याह -
सम्बन्धेति ।
भेदव्यपदेशेऽपि स्थानविशेषादिति पदं योजयति -
तथेति ।
व्यपदेशयोरौपाधिकत्वे प्रकाशदृष्टान्तं व्याचष्टे -
प्रकाशेत्यादिना ।
आदिशब्देनोक्तमुदाहरणान्तरमाह -
यथा वेति ।
एवमेकस्मिन्नपि ब्रह्मण्युपाध्यपेक्षावेतौ व्यपदेशावित्याह -
तद्वदिति ॥ ३४ ॥