यो मोक्षो विदुषां विषयो दर्शितस्तमेव पुनर्विशिनष्टि –
अजमिति ।
स्वयंप्रभातत्वे हेतुमाह –
सकृदिति ।
कल्पितस्य सर्वस्य धारणाद्धर्मो, नासौ कथमपि परतन्त्रो भवितुमर्हत्यनवस्थानादतः स्वयंज्योतिरित्याह –
धर्म इति ।
किं च धीयते निधीयते सर्वं निक्षिप्यते सुषुप्तादावस्मिन्निति धातुरात्मोच्यते।
तथा च सर्वस्य ज्ञानसाधनस्योपसंहारेऽपि सुहुप्तादौ साक्षितयाऽऽत्मनः सिद्धेः स्वयंज्योतिष्ट्वमेष्टव्यमित्याह –
धातुरिति ।
किं चाऽऽत्मत्वादेवाऽऽत्मनः स्वयंज्योतिष्ट्वमन्यथा घटवदनात्मत्वप्रसङ्गादित्याह –
स्वभावत इति ।
आकाङ्क्षापूर्वकं श्लोकमवतार्य तदक्षराणि योजयति –
पुनरपीत्यादिना ।
धातुस्वभावत इत्येकं पदं गृहीत्वा व्याचष्टे –
वस्त्विति ।
विवक्षितार्थस्तु पूर्वस्मान्नातिरिच्यते॥८१॥