ज्ञानवतोऽपि यावज्जीवादिश्रुतिवशादग्निहोत्रादि कर्तव्यमित्याशङ्क्याऽऽह –

प्राप्येति ।

यथोक्तां चतुष्कोटिविनिर्मुक्तामिति यावत्। समस्तत्वं ज्ञातव्यशेषशून्यत्वं परिपूर्णज्ञप्तिरूपत्वम्।

तत्र ब्राह्मण्यपदप्रयोगे प्रमाणमाह –

स ब्राह्मण इति ।

स विद्वानपरोक्षीकृतब्रह्मसतत्त्वः सन् फलावस्थो मुख्यो ब्राह्मणो भवतीत्यर्थः। ब्राह्मणस्य ब्रह्मविदो विद्याफलावस्थस्यैव स्वभावो महिमेत्युक्तो निर्विकारो वृद्धिह्रासाभावादेकरूपो भवतीति वाक्यान्तरस्यार्थः।

तदेव पदं विशिनष्टि –

अनापन्नादिमध्यान्तमिति ।

तद् व्याकरोति –

आदीति ।

अन्वयं दर्शयन्नवशिष्टं व्याचष्टे –

तदेव प्राप्येति ।

ज्ञानवान् फलावस्थः सन् कृतकृत्यो न तस्य किञ्चिदस्ति कर्त्तव्यमित्यस्मिन्नर्थे भगवद्वाक्यं प्रमाणयति –

नैव तस्येति ॥८५॥