अत्र च स्मृतिशब्देन लौकिकी स्मृतिर्यथोक्तदृष्टमूला वा ‘ततः शेषेण’ इत्याद्या गृहीता । तदेतदेकदेशिमतं दूषयति -
नचेति ।
इवकारो मधुरोक्त्या प्रयुक्तो वस्तुतस्त्वेवकारो विवक्षितः ।
अयुक्तत्वे हेतुमाह -
नहीति ।
स्वर्गार्थेन कर्मणा स्वर्गश्चेदारब्धो न तस्य शेषस्तेन स्वर्गो नारभ्यते चेन्न तस्यार्थवत्तेति भावः ।
स्वर्गस्यारब्धत्वेऽपि कृत्स्नस्यानारम्भान्नोक्तदूषणमिति शङ्कते -
नन्विति ।
स्वर्गार्थं चोदितस्य कर्मणः स्वर्गार्थत्वयोगान्मैवमित्याह -
तदेतदिति ।
परोक्तं दृष्टान्तं विघटयति -
स्नेहेति ।
तथादृष्टत्वादुपपन्नेति यावत् ।
दार्ष्टान्तिकेऽपि तथैव लेशानुवृत्तिरित्याशङ्क्य दृष्टा कल्पिता वा सेति विकल्प्याद्यं प्रत्याह -
नत्विति ।
इहेति शास्त्रीयव्यवहारभूमिरुक्ता ।
द्वितीयं निराह -
नापीति ।
शब्दैकगम्यत्वान्नायमर्थः सामान्यतो दृष्टगम्य इत्यर्थः ।
किञ्च स्वर्गहेतुकर्मशेषादनुशयादवरोहे कपूययोन्यापत्तिशास्त्रविरोधः स्यादित्याह -
अवश्यं चेति ।
तदेव स्फुटयति -
यदीत्यादिना ।
परमतायोगे स्वमतमुपसंहरति -
तस्मादिति ।