ब्रह्मसूत्रभाष्यम्
तृतीयोऽध्यायःद्वितीयः पादः
न्यायनिर्णयव्याख्या
 
श्रुतत्वाच्च ॥ ३९ ॥
न केवलम् उपपत्तेरेव ईश्वरं फलहेतुं कल्पयामः — किं तर्हि ? — श्रुतत्वादपि ईश्वरमेव फलहेतुं मन्यामहे, तथा च श्रुतिर्भवति — ‘स वा एष महानज आत्मान्नादो वसुदानः’ (बृ. उ. ४ । ४ । २४) इत्येवंजातीयका ॥ ३९ ॥

श्रुतिविरुद्धत्वाच्च न फलहेतुत्वेन नियोगकल्पनेत्याह -

श्रुतत्वाच्चेति ।

सूत्रं व्याचष्टे -

न केवलमिति ।

कर्मफलत्वादिलक्षण पूर्वोक्तोपपत्तिः ।

तामेव श्रुतिमुदाहरति -

तथाचेति ।

निरूपाधिकं रूपमुक्त्वा सोपाधिकमाह -

अन्नाद इति ।

अन्नमासमन्तात्प्राणिभ्यो ददातीत्यन्नादः । वसु धनमर्थिभ्यो ददातीति वसुदानः । तदुभयमन्नं वसु च कर्मफलम् ॥ ३९ ॥