मन्त्रयोरर्थाभेदोक्तिप्रसङ्गेन ब्राह्मणयोरपि तुल्यार्थतामाह -
अन्तरेति ।
बृहदारण्यके पाञ्चमिकं ब्राह्मणद्वयमुदाहरति -
यदिति ।
घटादि संवित्कर्मत्वेनापरोक्षं ब्रह्म तु साक्षादपरोक्षं तदेव प्रत्यगात्मेत्याह -
य इति ।
स च सर्वान्तरो ब्रह्मणि सिद्धस्य सर्वान्तरत्वस्यात्मनि स्थितस्य चापरोक्षत्वस्य ब्रह्मणि सङ्कीर्तनादुभयोरैक्यमित्यर्थः । तन्मे व्याचक्ष्वेति शेषः ।
ब्राह्मणद्वयं विषयीकृत्याभ्यासात्सर्वान्तरत्वप्रत्यभिज्ञानाच्च संशयमाह -
तत्रेति ।
पिबन्तावित्यस्य लाक्षणिकत्वं गृहीत्वा मन्त्रयोर्भोक्त्रभोक्तृपरत्वेनात्मैक्याद्विद्यैक्यमुक्तम् ।
इह त्वर्थैक्येऽपि न विद्यैक्यमभ्यासादिति पूर्वपक्षमाह -
विद्येति ।
हेतुं व्यतिरेकतः स्फोरयति -
अन्यथेति ।
एकस्यैव पुनः श्रुतिरविशेषादनर्थकं हि स्यादितिन्यायाद्यजत्यभ्यासेऽपूर्वकर्मभेदवद्विद्याभेद इत्युपसंहरति -
तस्मादिति ।
ब्राह्मणयोरेकार्थत्वेन विद्यैक्योक्त्या वाक्यार्थधीहेतोरेवात्र चिन्तनात्पादादिसङ्गतिः । पूर्वपक्षे विद्याभेदाद्गुणानुपसंहारः ।
सिद्धान्ते तदैक्यात्तदुपसंहारसिद्धिरिति सिद्धवत्कृत्य सिद्धान्तयति -
एवमिति ।
पूर्वसूत्रस्थमामननादितिपदमिहानुषक्तमित्यङ्गीकृत्य स्वात्मनोऽन्तराम्नानाविशेषादित्युक्तं तदेव स्फुटयति -
सर्वेति ।
तथापि कथं ब्राह्मणयोरैकार्थ्यं, तत्राह -
नहीति ।
द्वयोः सर्वान्तरत्वायुक्ते रूपैक्यसिद्धेर्विद्यैक्यमित्यर्थः ।
कथं पुनर्द्वयोः सर्वान्तरत्वानुपपत्तिर्मनोमयत्वादिवदुपपत्तेः, तत्राह -
तदाहीति ।
भूतग्रामदृष्टान्तं व्याचष्टे -
यथेति ।
तमेवानूद्य विधान्तरेण व्याकरोति -
अथवेति ।
द्वयोः सर्वान्तरत्वायोगलभ्यर्थमुपसंहरति -
तस्मादिति ॥ ३५ ॥