आकारवद्ब्रह्मवादिश्रुतीनां प्रकारान्तरेण गतिरिति मतमनुवदति -

यदपीति ।

प्रपञ्चप्रविलयपक्षं दूषयति -

तदपीति ।

सर्वश्रुतीनामेकवाक्यत्वसम्भवे किमिति तदसमीचीनतेति पृच्छति -

कथमिति ।

परविद्याप्रकरणस्थानामाकारवद्ब्रह्मबादिश्रुतीनामेकवाक्यत्वं किं वोपास्तिप्रकरणस्थानामथ वा सर्वासां, तत्राद्यमङ्गीकरोति -

ये हीति ।

यथा रथे वाजिनो युज्यन्ते तथास्यत्मनः संयुक्ताः स्वविषयप्रकाशनाय हरयो हरणादिन्द्रियाणि दश प्राणिभेदापेक्षया च शताः शतानीत्युपक्रम्यात्मनश्चेन्द्रियाणां च भेदं शङ्कित्वोक्तम् -

अयमित्यादि ।

तेषां प्रविलयद्वारा ब्रह्मवाक्येनैकवाक्यत्वे हेतुमाह -

तदेतदिति ।

द्वितीयं दूषयति -

ये पुनरिति ।

तेषां लयार्थत्वेन ब्रह्मवाक्यैकवाक्यत्वाभावे हेतुमाह -

स क्रतुमिति ।

किञ्च मनोमयादिवाक्यान्न साक्षाल्लयो भाति किन्तु लक्षयितव्यः ।

नच श्रुतित्यागेन लक्षणा श्रुतेर्बलीयस्त्वादित्याह -

श्रुत्या चेति ।

तृतीयं प्रत्याह -

सर्वेषां चेति ।

यदि हि काश्चिदपि श्रुतयो नाकारवादितयोपासनापराः स्युस्तदा सर्वासां लयार्थत्वेन निरूपणाद्ब्रह्मप्रधानत्वाविशेषादेता ध्यानविधिप्रधाना निष्प्रपञ्चप्रधानास्त्वेता इति विनिगमनं न स्यात्तथाच सूत्रं विरुध्येतेत्यर्थः ।

निष्प्रपञ्चवाक्येष्वेव फलश्रवणात् ‘फलवत्संनिधावफलं तदङ्गम्’ इति न्यायात्सप्रपञ्चवाक्यानां तदेकवाक्यतेत्याशङ्क्याह -

फलमिति ।

उपास्तिफलेन फलवत्त्वादुक्तन्यायाविषयत्वमाकारवद्वाक्यानामिति स्थिते फलितमाह -

इत्यत इति ।