सर्वस्मात्परत्वेन पुरुषस्यैवात्र प्रतिपाद्यत्वे हेत्वन्तरमाह -

आत्मेति ।

सूत्रस्थं चशब्दं व्याकरोति -

इतश्चेति ।

तदेव स्फुटयन्नात्मशब्दं विभजते -

यदिति ।

आत्मनोऽप्रकाशमानत्वं स्वभाविकमिति शङ्कां वारयति -

दृश्यते त्विति ।

तस्यां श्रुतावेष आत्मेत्यस्यार्थमाह -

प्रकृतमिति ।

सूत्रगतपञ्चम्या विवक्षितमर्थमाह -

अतश्चेति ।

अवशिष्टपूर्वार्धस्यार्थमाह -

तस्येति ।

उत्तरार्धतात्पर्यमाह -

संस्कृतेति ।

चशब्दसूचितं हेत्वन्तरमाह -

तदिति ।

वागादिनियमनमात्रं मन्त्रे प्रतीतं न तु ध्यानविधिरित्याशङ्क्याह -

तद्व्याख्यातमिति ।

अज्ञातार्थज्ञापनस्वाभाव्यादागमस्यात्मनश्च श्रुत्यैव दुर्ज्ञानत्वोक्तेर्वस्तुतश्च तथात्वादर्थादीनां च सुगमत्वात्तेषां परत्वोक्तिरपि तत्परैवेत्यभिप्रेत्योपसंहरति -

एवमिति ।

उपक्रमोपसंहारयोरैकरूप्यादपि पुरुषपरत्वे तात्पर्यं सन्दर्भस्य सिद्धमित्याह -

अपिचेति ।

‘तद्विष्णोः परमं पदम', ‘पुरुषान्न परं किञ्चित् ‘ इत्युपक्रमोपसंहारयोरैकरूप्यात्फलवति सर्वस्मात्परत्वे पुरुषस्य प्रतिपाद्ये सत्यवान्तरवाक्यानां तदेकवाक्यतायोगे वाक्यभेदादिकल्पने गौरवात्परपुरुषपरत्वमेव सन्दर्भस्येति हेत्वन्तरमेव स्फोरयति -

स इति ।

प्रमित्सितत्वाच्च पुरुषस्यैव प्रमेयतेत्याह -

किमिति ।

अर्थानामिन्द्रियाकर्षकत्वेन परत्वपरस्मिन्नात्मनि सर्वनियम्याकर्षकत्वेन परत्वं निश्चितमिति मत्वाह -

इन्द्रियादीति ॥ १५ ॥