आनन्दगिरिटीका (छान्दोग्य)
पञ्चमोऽध्यायः: द्वादशः खण्डः
शिष्यो हि प्रष्टाऽऽचार्यस्तु प्रतिवक्तेति न्यायेन शङ्कते –
नन्विति ।
वाक्यशेषावष्टम्भेन दूषयति –
नैष दोष इति ।
बृहदारण्यकश्रुत्यालोचनायामपि नैतदन्याय्यमित्याह –
अन्यत्रापीति ।
आचार्यस्याजातशत्रोरिति सम्बन्धः ।
तस्याऽऽत्मत्वे हेतुमाह –
आत्मन इति ।
एकाहादिरूपोज्योतिष्टोमादिरहर्गणस्तत्र सुतं सोमरूपं लताद्रव्यमहीने प्रस्तुतं सत्रे त्वासुतमिति भेदः । तवेति पुनर्वचनमन्वयदर्शनार्थम् ॥१॥
न केवलं प्राचीनशालनिष्ठमिदं फलं किन्त्वन्यस्यापि भवतीत्याह –
अन्योऽपीति ।
तर्हि यथोक्तवैश्वानरज्ञानादेव कृतकृत्यतेत्याशङ्क्याऽऽह –
मूर्धा त्विति ।
अक्षरार्थमुक्त्वा विवक्षितार्थमाह –
साध्विति ॥२॥
इति श्रीमदानन्दगिरिटीकायां पञ्चमाध्यायस्य द्वादशः खण्डः ॥