आनन्दगिरिटीका (छान्दोग्य)
सप्तमोऽध्यायः: त्रयोदशः खण्डः
नपुंसकलिङ्गं श्रुतं पुंलिङ्गत्वेन कथं व्याख्यातमित्याशङ्क्य पुंलिङ्गोपक्रममाश्रित्याऽऽह –
लिङ्गव्यत्ययेनेति ।
कथं पुनः स्मरणस्याऽऽकाशाद्भूयस्त्वमित्याशङ्क्याऽऽह –
स्मरणे हीति ।
अन्वयमुक्त्वा व्यतिरेकं दर्शयति –
असतीति ।
आकाशादेः स्मरणाभावेऽपि सत्त्वमङ्गीकृत्य भोग्यत्वाभावादानर्थक्यमुक्तं संप्रत्यस्मरणे सत्त्वमेव नास्तीत्याह –
नापीति ।
स्मरणस्य भूयस्त्वमनुभवानुसारेण साधयति –
दृश्यते हीति ।
हिशब्दार्थो यस्मादित्युक्तः ।
स्मरणाभावे श्रवणाद्यभावं व्यतिरेकमुक्त्वा तद्भावे तद्भावमन्वयमाह –
यदेति ।
इतश्चास्ति स्मरणस्य भूयस्त्वमित्याह –
तथेति ।
तद्भूयस्त्वे फलितमाह –
अत इति ॥१-२॥
इति श्रीमदानन्दगिरिटीकायां सप्तमाध्यायस्य त्रयोदशः खण्डः ॥